389 notes — September 1 2014 — reblog

2,897 notes — September 1 2014 — reblog

448 notes — August 31 2014 — reblog

4,820 notes — August 31 2014 — reblog
ufo9:

tell me your secrets

ufo9:

tell me your secrets

710 notes — August 30 2014 — reblog

30,803 notes — August 29 2014 — reblog

4,940 notes — August 29 2014 — reblog

15,658 notes — August 29 2014 — reblog

12,255 notes — August 29 2014 — reblog
 Nikita Dudnik

 Nikita Dudnik

0 notes — August 29 2014 — reblog



Τ

δεν υποσχέθηκα τίποτα αλλά κάπως έτσι αρχίζουν αυτά.παθητικά ή πιο παθητικά.έκατσα με άδειο στομάχι δύο ώρες να χωνεύω γαστρικά υγρά,ανακατεμένα με απογοήτευση και κάπως αηδίασα τόσο που η γεύση κάποιου εμετού μου χτύπησε το στόμα. ξεκουνήθηκα. τελικά βρήκα μια παλιά φέτα του τόστ στο ψυγείο,από εκείνες που έχουν μαζέψει τόσο αέρα που οι άκρες τους έχουν γείρει πετρωμένες-έκανε δουλειά και είμαι πάλι πίσω—τελευταία φορά που είμαι πίσω.όχι,μη πιστεύεις-ξέρω πως δε κάνει να πιστεύεις.πριν λίγες μέρες ανάρρωσα από πυρετό από αμυγδαλές.η υγρασία φταίει γιατί κατάφερε από υγρασία να γίνει ανάσα και να μπαίνει μέσα μου, να διαστέλλει όλα μου τα όργανα.οι αμυγδαλές απ’ ότι φάνηκε έχασαν πρώτες.περιμένω την επόμενη πτώση αν και αυτή πιστεύω δεν θα στοχεύσει σε κάτι λιγότερο ζωτικό απ’ το ηθικό.2:57 πμ και ακόμα περιμένω,και συνεχίζω γιατί δεν έχω υποσχεθεί και το αφήνω να κυλάει μαζί με την ώρα -όλη η υπομονή στο περίμενε αλλά κάτι λέει πως αυτό δε λέει.και ναι,τι σου πα,ανάρρωσα.έμεινα στο σκοτάδι τρεις μέρες και έλεγα πως να περάσει.”θα ψοφήσω εδώ πέρα μόνη μου” αλλά είχε φύγει-χάνονταν μέσα στην τροπική σαβάνα του πλανήτη—πιο μακρυά δεν πάει.και τώρα μοιάζει κάπως μάταιο γιατί έγινα καλά αλλά η αρρώστια δεν είναι ίωση-μάλλον.//σταμάτησα να πάρω μια ανάσα,απ’ τις πηχτές.(χωνεύω ακόμα)//πάντως έβρεξε σήμερα,αλλά δε πρόλαβα να χαρώ γιατί κόπηκε το ρεύμα.σου είπα πως ο ιδρώτας μου μυρίζει περίεργα που και που και ότι θα θελα να διαβάσω κάπου αν φταίει η κοινωνική συστολή για αυτό;μια στοργική γνώμη έστω.να δώσω και γω καμιά στοργή που καλλιέργησα,καλή σοδειά φέτος αλλά μόνο πίσω απ’ την ουρά βρίσκομαι και το σώμα τελειώνει εκεί ακριβώς που αρχίζει.μπορούν να γίνουν μια κυκλική μαλακία όλα,η σπείρα της νοηματικής άμπωτης,και λανθασμένα να νομίζουν πως  η καλοσύνη γίνεται το αόρατο κροσέ που σου σπάει τα πλευρά. γκρεμίδια,μα δε το πάω παραπέρα γιατί νύσταξα και δε σκέφτομαι καθαρά. εξάλλου είπες γράψε Τίποτα και απλά το ‘κανα.

»